çok duygusal ve sarhoşum.. 'zep' evlendi ve büyüdük..

ananem var benim, gözleri masmavi
bir bakar, parmaklarının ucuna kadar hayat dolarsın
kokusu bedenden de öncesine götürür, ruhunu hatırlarsın
ananem var benim, kollarında güller açar
sevince bahar gelir, içimi bambaşka aşk kaplar
ananem.. yokluğunda sahile vurur kalbim, yanına gelmek ister

o güzel çamın altında, fesleğenler baş ucumuzda..
fena mı olur, sel bir çay demlese de keyif yapsak
sevgiller gününde dizlerinde uyuyakalsak..

özledim..

firuze yüzüğümde saklı, gökten çaldığım 5 parça rüzgar
harp gibi, gri gibi, toz toprak içinde en sevdiğim elbisem
gözlerimin rengi sana doğru
olsa da naçar bu ben
senden öte, benden de geri

pervane misali yanar kanatlarım
ayda yürür, o vakit rahatlarım
tenine değdim, erir soğuk donuk ruhum
içine düştüm, buhar olup uçmaktayım

artık ve hala,
yüreğimdeki umut, sen değilsin ki herşeye değesin.

sarı siyah çizgileri vardı
ortası simsiyah deniz
acımın üstüne üstüne gelen mis gibi bir rüzgar
gözyaşlarım inadına tuzlu
hava yeni kararıyordu, gözlerim kapanmadan az önce
anne sesiyle uyanan ben, yok gibi..
sırılsıklam üstüm başım
betona 2 büklüm kıvrılmış,
üşüdüğü uzun bir süre olmuş hareketsiz bedenim
daha çok, kapalı durmak isteyen zavallı gözlerim
ve annemin korkan bakışları işte tam burada, var gibi..

tekrar uyusam
müsait bir yerde dursam, orda kalsam
bir daha hiç uyanmasam.

21.05.09 10:45

var olmayan bir şehrin,
en çıkmaz sokağındayım yine
gözlerimde lacivert tül,
gökyüzü kurşuni
artık acını umursamayan gönlüm,
derinlerde sarhoş yine
kokun nefsime dolmuyor
gözlerin ruhumu yakmıyor
sözlerin hiçbir boşluğu doldurmuyor
sımsıcak tenin ateşime karışmıyor
içim gitti sanırım, geri gelmiyor
sanki "tüm anılarım kaf dağının ardında kaldı. "
rüzgar beni ağlatıyor
çiçekler gözümü karartıyor
izlediğim filmler beni almıyor
yıldızlarım bile sabit duruyor
kıyamet gibi işte
şu sessizlik bana bir türlü rahat vermiyor.

daha çok gitme.

02:09

umuttum, rehin oldum
bakıldım, satıldım
asabi oldum
bulutlar ne ki,
denizin dibinde rengarenk mercan oldum
sevdim de
hiç olmamış gibi görünen bir kazada
tek ölü ben oldum.

hayat olarak kabul gören tüm gerçekler omuzlarımı acıtmaktayken bazen
içimden, perdeyi aralayarak telaşlanıyorum, gözüme vuran keskin ışık hilesiyle ben
buz beyaz tenim yangın sıcağı, nefesim sessiz, yüzüm dönük sırtıma
bıçaklar var hala, ayaklarım bağlı buluta
dahası yok. sabitim ben, sayısız sınırsız saflık ilkesiyle
toleransım olsun artık en yakın finalde
manzaralı bir oda, yokluğun en güzel yerinde..