küçüklük arkadaşım, gökçe. o; eski, tatlı, eğlenceli, değerli küçüklük günlerimiz çok geride kaldı ki gökçe artık gelin oldu. bir yandan ağlayıp bir yandan sıcak sıcak gülümsemek, duyguların içime sığmayışının göstergesiydi sanırım. ağladım çünkü gökçe karşımda bembeyazdı ve de o tatlı küçüklük günlerimiz çok eskidendi. gülümseyişimi tutamıyordum çünkü mutluydum, hem de çok. gökçe artık evlendi ve de bu günler de geride kaldığında belki de çoktan anne olacaktı. umarım çok mutlu olur.
ah eski günler dedikçe, bu duyguları hisseden sadece benmişim gibi yalnız hissetmiyorum neyseki kendimi. çünkü o zaman, şimdi ve de umarım her zaman yanımda olacak olan biri var: "zep" . iyi ki..