her gün hatta her dakika birbirinden o kadar farklı ki kafam karışıyor. mesela kar yağması gerekirken güneş içimi ısıtıyor. sanki benimle birlikte, herşey alt üst oldu. kafamı kaldırmadan yürürken yol kenarındaki çimlerde açmış renkli çiçekler gözüme çarpıyor. oysa mutlu insanlara gözüm kaymalı değil mi. belki de artık mutlu olmak umrumda bile değil. dedim ya kafam karışıyor. karanlıktan eskisi kadar korkmuyor, sessizlikten çekinmiyorum.
uçurtma uçuyor mu havada diye merak etmiyorum, rüzgarın bütün hücrelerime hakim olmasını beklerken gözlerimi kapatıyorum. gökkuşağı çıkmış mı diye merak etmiyorum, yağmur sonrası kendini gösteren güneşin gözlerimi kamaştırmasını beklerken fonda çalan şarkının sesini yükseltiyorum.
aşktan birden hayata düşmek, geçen her dakikayı yetersizmiş gibi gösterip nefes almayı zorlaştırıyor.