gençlik yıllarımda :) yani ortaokulda, lisede okuldan geldikten sonra kendime vakit ayırıp günlüğüme yazılar yazdığım ne kadar da iyi olmuş. şimdi çok daha iyi anlıyorum. hayatımla ilgili önemli ayrıntıları unutmuş, keyiflerinden bihaber yaşayıp gidiyormuşum. ta ki eski bir yüzle karşılaşana kadar. eski ama çok da önemli... o kadar çok şeyi hatırladım ki, yeniden hissettim ki şuan içim karmakarışık.
evet, eskiden beri durmadan tekrar edip durduğum gibi " hiçbir şey tesadüf değildir. " ..
hayata kendimi kaptırıp her zaman aynı saçmalıkları yazdığımı fark ettiğim an günlük işini bırakmıştım. arada bir karalıyorum, patlamamak için o kadar. artık yeni bir keyif edindim bu günden itibaren: günlüklerimi okuyup düşüneceğim. evet, aslında düşünecek o kadar çok şey var ki. . bir yandan kalbim öyle çarparken nasıl becermişim herşeyi saklamayı.. ya da neden saklamışım, acaba korkmuş muyum yoksa sadece cesaretsizlik yapıp yaşıma mı uymuşum.. ne yapmışşam yapmışım ki sanırım yine en doğrusunu yapamamışım...
" hayat çok garip bir yer. "
neyin, ne zaman ve nasıl bir şekilde insanın karşısına çıkacağı hiç belli olmuyor.

" ah be kızım ne yapmışsın öyle. hadi o becerememiş, sen neden susup gözlerini kapatmışsın. çok yazık olmuş işte, her şey ne kadar da güzelmiş.. " hayat için, onun için en iyi dileklerimle...