kan çekmiyor, can çekiyor.

aklımdan geçensin, içimi rahat eden yine sensin.
çılgınlığımı firenleyensin, sürprizler yapan yine sensin.
yanımda duran sensin, gökyüzüne baktığım yine sensin.
fedakarlığın kralı sensin, kıyaklarımın en sevgili eşisin.
gözlerim gülse, sevincinden meşale yakan yine sensin.
nereye baksam her yerdesin.
mirimsin.
herşey sensin..

kutlu olsun, mutlu ol isterim. en hak eden yine sensin.

simsiyahtı 1 gece, aydınlandı her yer.
gördüğümüz 1 kattı, geriye kalan gökdelenden.
kelebekler uçuşurken başımızda, çıplak ayakla toprağa düştük.
gözlerimizden kanlar boşaldı, tozla pisle sakladık durduk.
45 saniye geçti, gökyüzünden dilekler tuttuk.
yıldızlar kaydıkça çocukluğumuzu unuttuk.

hayatım sana,
mutluluğum, huzurum, gözyaşlarım, biriktirdiğim oyuncaklarım, hayallerim, bütün hamburger menülerim, geleceğim, tüm özlemim...
hepsi sana, benim küçük meleğim.
"doğan" her güneş, "can" ımdan her bir ses.

for 17 ağustos 1999

pembe bir kalp kurusu dolanıyor içimde. küçük küçük kemiriyor, duymuyorsun değil mi? hiç ses de çıkarmıyor. boşluktan başka bir işe de yaramıyor zaten. beni yiyip bitiriyor, boşluk büyüdükçe sen doluyorsun. sevdikçe susuyor, nefes aldıkça azalıyorum. gözlerimi kapatsam gündüz oluyor, yağmurda yürüsem tek damla isabet etmiyor. üstümü başımı yırtsam yine fayda etmiyor. oysa o kadar şeffafım ki.. sanırım ışıktan gözlerin kamaşıyor. kör müsün, ebe misin? saklambaça ne dersin?