anladım sonu yok yalnızlığın
her gün çoğalacak
her zaman böyle miydi bilmiyorum
sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak
alışır her insan, alışır zamanla kırılıp incinmeye
çünkü olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak

yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
bekliyorum bekliyorum bekliyorum
hadi gelin üstüme korkmuyorum

bulutlar yüklü
ha yağdı ha yağacak üstümüze, hasret.
yokluğunla ben başbaşayız, nihayet.

içim dopdolu olsa da hissedemiyorum. belki boş kalsa da üşümeyeceğim. zannettiklerimin ve umduklarımın aksine, anladım ki hislerim hayata dair olmayı hak ediyor. ama hayatsa hiç de bana göre bir yer değil.