hayat olarak kabul gören tüm gerçekler omuzlarımı acıtmaktayken bazen
içimden, perdeyi aralayarak telaşlanıyorum, gözüme vuran keskin ışık hilesiyle ben
buz beyaz tenim yangın sıcağı, nefesim sessiz, yüzüm dönük sırtıma
bıçaklar var hala, ayaklarım bağlı buluta
dahası yok. sabitim ben, sayısız sınırsız saflık ilkesiyle
toleransım olsun artık en yakın finalde
manzaralı bir oda, yokluğun en güzel yerinde..